МЕҲРГОН АЗ НИГОҲИ ФАРАНГӢ (МАКТАБЕ, КИ ДАР ОН ИНСОН ЭҲТИРОМ БА МЕҲНАТ, ТАБИАТ, ҶОМЕА ВА ТАЪРИХРО МЕОМӮЗАД)

Шинохти миллат ба шинохти анъана, расму оин, суннат, ҷашну маросимҳо, ки аз таъриху фарҳанги як миллат сарманша мегирад, оғоз меёбад. Бинобар ин, миллате, ки аз гузаштаи худ огаҳ аст, метавонад арзишҳои маънавии худро ҳифз намуда, онҳоро ба наслҳои оянда интиқол диҳад. Ҷашни Меҳргон дар ин раванд нақши муҳим дорад: фазои ҳамбастагӣ ва дӯстиро фароҳам месозад, ҷавонону наврасонро бо суннатҳои босто