بیرانوند علیه تراکتور

از افشاگری ۷ درصدی تا رؤیای استقلال که باعث شد دروازه‌بان شماره یک تیم ملی وارد چالش شود

علیرضا بیرانوند طی چند روز، از دروازه‌بانی که باید در زمین برای تراکتور تعیین‌کننده باشد، به یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های بحران در فوتبال ایران تبدیل شد. مصاحبه او در میکسدزون پس از دیدار با استقلال، با ادعای دریافت تنها هفت درصد از قرارداد بازیکنان و انتقاد صریح از محمدرضا زنوزی، حجت کریمی و جواد نکونام، اختلافات درونی باشگاه را به سطح رسانه‌ها کشاند. جمله جنجالی او که تراکتور را از داخل «مریض» توصیف کرد، فقط یک اعتراض مالی نبود؛ نشانه‌ای از شکاف میان یکی از مهم‌ترین بازیکنان تیم و مجموعه مدیریتی و فنی آن بود.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق ،

سپهر خرمی: پاسخ کریمی، واکنش چهره‌های تراکتور، کنار گذاشته‌شدن بیرانوند از تمرینات و خروج او از هتل محل اقامت تیم، ماجرا را وارد مرحله تازه‌ای کرد. هم‌زمان، اشاره دروازه‌بان ملی‌پوش به استقلال و سربازی، احتمال جدایی او را به بحث روز تبدیل کرد؛ هرچند ادعایش درباره بازیکن آزاد شدن پس از نیم‌فصل، با ابهام‌های جدی قراردادی روبه‌رو است. اکنون پرسش این است که آیا اختلاف بر سر پول، به جدایی بیرانوند منتهی می‌شود یا این بحران، بیش از آنکه مسیر خروج او را باز کند، تعهدش به تراکتور را پیچیده‌تر خواهد کرد؟

7 درصد در برابر ۳۵ درصد؛ دو روایت از یک بحران

بیرانوند در میکسدزون مدعی شد بازیکنان تراکتور تنها هفت درصد قراردادهای خود را دریافت کرده‌اند و مشکلات مالی، آرامش تیمی را از بین برده است. او به‌طور مستقیم‌ زنوزی را خطاب قرار داد و از مدیرعامل باشگاه خواست به‌جای پرداختن به حاشیه‌ها، وضعیت بازیکنان را حل کند. اشاره او به جواد نکونام نیز نشان می‌داد که انتقادش تنها به مسائل مالی محدود نیست و از عملکرد و رفتار مجموعه فنی و مدیریتی هم ناراضی است. حجت کریمی در پاسخ، روایت متفاوتی ارائه کرد. مدیرعامل تراکتور گفت بیرانوند ۳۵ درصد قراردادش را گرفته، در حالی که دریافتی سایر بازیکنان حدود هفت تا هشت درصد بوده است. او همچنین اعلام کرد برنامه باشگاه این بوده که با کمک زنوزی، دریافتی سایر بازیکنان به ۱۸ درصد برسد. این پاسخ، اگرچه ادعای بیرانوند درباره میزان دریافتی شخصی او را زیر سؤال می‌برد، اما اصل مشکلات مالی تیم را منتفی نمی‌کند. تفاوت میان این دو روایت مهم است؛ بیرانوند درباره وضعیت عمومی تیم حرف زده بود، اما کریمی با اشاره به دریافتی شخصی او، تلاش کرد نشان دهد دروازه‌بان تراکتور خود در موقعیتی متفاوت از هم‌تیمی‌هایش قرار دارد. در نتیجه، مسئله فقط این نیست که کدام عدد درست است؛ پرسش مهم‌تر آن است که چرا بازیکنی با چنین جایگاهی، اختلافات مالی را در فضای عمومی مطرح می‌کند و چرا مدیریت باشگاه به‌جای حل اختلاف در داخل مجموعه، وارد جدالی رسانه‌ای می‌شود؟ در این میان، موضوع محدودیت پرداخت‌ها در شرایط جنگی و رقم ۷۰‌درصدی که درباره پرداخت قراردادهای فصل قبل مطرح شده است نیز به پیچیدگی ماجرا اضافه می‌کند. برای روشن‌شدن این بخش، باید متن دقیق مقررات سازمان لیگ و اسناد پرداخت بررسی شود. بدون این مدارک نمی‌توان نتیجه گرفت که کدام طرف از مقررات تخطی کرده است. با این حال، اختلاف اعداد هفت، ۳۵ و ۷۰ درصد، نشان می‌دهد شفافیت مالی تا چه اندازه در فوتبال ایران اهمیت دارد؛ به‌ویژه در باشگاهی که برای رقابت در چند جبهه هزینه کرده است.

اختلافی که به رختکن رسید

پس از مصاحبه بیرانوند، واکنش‌ها در فضای مجازی بالا گرفت. شجاع خلیل‌زاده و خداداد عزیزی نیز با انتشار استوری‌هایی وارد ماجرا شدند و موضع‌گیری‌هایشان به بخشی از جدال رسانه‌ای پیرامون دروازه‌بان تراکتور تبدیل شد. در چنین فضایی، هر پیام و جمله‌ای به‌سرعت به نشانه‌ای از صف‌بندی درون باشگاه تعبیر می‌شد؛ گویی بحران از اختلاف میان یک بازیکن و مدیریت، به آزمونی برای همراهی یا مخالفت دیگر چهره‌های تیم تبدیل شده بود. با این حال، نباید از واکنش‌های شبکه‌های اجتماعی نتیجه گرفت که تمام اعضای تراکتور در یک سوی ماجرا قرار دارند. استوری‌ها جای صورت‌جلسه‌های باشگاه و اظهارات رسمی را نمی‌گیرند. آنچه روشن است، این است که اختلاف بیرانوند به موضوعی عمومی تبدیل شد و دیگر نمی‌شد آن را صرفا مسئله‌ای شخصی میان بازیکن و مدیرعامل دانست. باشگاه پس از این اتفاق اعلام کرد بیرانوند باید برای توضیح درباره اظهاراتش در کمیته انضباطی حاضر شود و او را از مجموعه تمرینی کنار گذاشت. گزارش‌های منتشرشده همچنین از بالا‌گرفتن اختلافات در جلسه میان بیرانوند، کریمی و نکونام و خروج دروازه‌بان از هتل محل اقامت تیم حکایت داشتند. به این ترتیب، بحران از میکسدزون به محل تمرین و اقامت تیم کشیده شد. برای تراکتور، این تصمیم پیامد فنی هم دارد. بیرانوند یکی از چهره‌های اصلی تیم است و کنار‌گذاشتن او، به‌خصوص در مقطعی که تیم به ثبات نیاز دارد، تصمیمی ساده نیست. در مقابل، مدیران باشگاه ممکن است معتقد باشند که حفظ نظم مجموعه، حتی در برابر بازیکنان سرشناس، ضروری است. با این حال، انضباط تیمی زمانی می‌تواند بحران را حل کند که با توضیح روشن درباره دلایل تصمیم و مسیر بازگشت به شرایط عادی همراه باشد. نکته اینجاست که کنار‌گذاشتن بازیکن از تمرینات، به معنای فسخ قرارداد نیست. تا زمانی که وضعیت قراردادی بیرانوند مشخص نشده، نمی‌توان از جدایی قطعی او سخن گفت. همین تفاوت، در ادامه ماجرا و با مطرح‌شدن استقلال به‌عنوان مقصد احتمالی،اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

استقلال و اشتباه محاسباتی درباره سربازی

بیرانوند در همان مصاحبه، درباره آینده‌اش نیز حرف زد. او استقلال را باشگاهی بزرگ دانست و گفت تصمیمی گرفته که فعلا نمی‌خواهد جزئیات آن را اعلام کند. در ادامه، از سربازی در نیم‌فصل و بازیکن آزاد شدن پس از آن سخن گفت؛ جملاتی که به‌سرعت شایعه حضور او در استقلال را داغ کرد. اما اینجا همان نقطه‌ای است که روایت بیرانوند با یک مانع حقوقی جدی روبه‌رو می‌شود. طبق گزارش تسنیم، باشگاه تراکتور معتقد است قرارداد او پس از اعزام به خدمت سربازی متوقف می‌شود و بیرانوند باید پس از پایان خدمت، ۹ ماه باقی‌مانده از قراردادش را در این باشگاه سپری کند.

بر همین اساس، تراکتور قصد ندارد به او اجازه دهد صرفا با پایان نیم‌فصل یا شروع فصل جدید راهی تیم دیگری شود. بنابراین، سرباز‌شدن به‌خودی‌خود به معنای بازیکن آزاد شدن نیست. باید میان مدت قرارداد، دوره خدمت و مجوز بازی تفاوت گذاشت. اگر قرارداد در دوره سربازی متوقف شود و تعهد باقی‌مانده پس از خدمت ادامه پیدا کند، بیرانوند نمی‌تواند صرفا با اعلام تصمیم شخصی، خود را بازیکن آزاد معرفی کند. البته تعیین وضعیت قطعی به متن قرارداد و مقررات قابل اجرا بستگی دارد؛ اما روایت منتشرشده از سوی باشگاه نشان می‌دهد که مسیر جدایی، برخلاف آنچه بیرانوند مطرح کرده، ساده نیست. این مسئله از آن جهت اهمیت دارد که احتمال استقلالی‌شدن بیرانوند، حتی اگر برای او جذاب باشد، به توافق یا مبنای حقوقی معتبر نیاز دارد. علاقه احتمالی بازیکن یا باشگاه مقصد، تعهدات قراردادی را از بین نمی‌برد. در نتیجه، صحبت‌های بیرانوند درباره آینده را باید بیشتر نشانه‌ای از تمایل او به تغییر شرایط دانست تا اعلام انتقالی قطعی. در نهایت، بحران تراکتور سه ضلع دارد: اختلاف مالی، تقابل با مدیریت و ابهام درباره آینده. بیرانوند با افشاگری درباره دریافتی بازیکنان، موضوعی را به صدر اخبار آورد که پاسخی روشن می‌طلبد؛ کریمی نیز با اعلام رقم دریافتی او، تلاش کرد اعتبار روایت دروازه‌بان را زیر سؤال ببرد. کنار گذاشته‌شدن از تمرینات و ماجرای هتل، اختلاف را به مرحله‌ای جدی‌تر رسانده و نام استقلال نیز به آن بُعد نقل‌وانتقالاتی داده است. با این حال، هنوز هیچ‌یک از این اتفاقات به‌تنهایی پایان همکاری بیرانوند و تراکتور را ثابت نمی‌کند. اگر ادعای باشگاه درباره باقی‌ماندن ۹ ماه از قرارداد درست باشد، دروازه‌بان ملی‌پوش برای جدایی راه آسانی ندارد. از سوی دیگر، مدیریت نیز نمی‌تواند با تصمیم انضباطی، پرسش درباره وضعیت مالی بازیکنان را برای همیشه کنار بزند. پاسخ به این پرسش‌ها، نه در استوری‌ها و مصاحبه‌های متقابل، بلکه در شفافیت مالی، تعیین تکلیف حقوقی قرارداد و تصمیمی روشن درباره آینده بیرانوند مشخص خواهد شد. آنچه‌ مشخص است، این است که علیرضا بیرانوند با رفتارهای مشابه در قبال هواداران پرسپولیس و استقلال و حالا تراکتور، عملا بخش زیادی از مخاطبان و همراهان خودش را به «دشمن» تبدیل کرده است. در حال حاضر اغراق نیست اگر بگوییم بیرانوند تنهاترین فوتبالیست ایرانی است که فقط باید به سربازی برود تا شاید از این حواشی به مدت شش ماه دور شود. در غیر این صورت، او باید در انتظار روزهایی باشد که شاید پیراهن تیم ملی ایران را هم از دست بدهد. کمتر از چهار ماه تا شروع مسابقات جام ملت‌های آسیا باقی مانده و با چنین رویکرد و عملکردی، احتمال بسیار زیاد بیرانوند شماره یک بودن در تیم ملی را از دست می‌دهد و پیام نیازمند جانشین او درون دروازه خواهد شد؛ مگر اینکه‌ در روزهای سربازی و درون دروازه فجر‌سپاسی، چنان درخشان ظاهر شود که قلعه‌نویی را مجاب کند همچنان از او به‌عنوان دروازه‌بان مورد اعتماد استفاده کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.