Πρόσβαση

« Η άνοδος και η πτώση της κ. Γκίλφοϊλ δεν εξέπληξε τον Λευκό Οίκο, όπου πολλοί την έβλεπαν ως ένα επιδειξιομανές κορίτσι των πάρτι με αμφισβητήσιμη κρίση», γράφουν οι «New York Times». Ετσι την είδαν κι αρκετοί εδώ – όχι όμως ορισμένα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, που έσπευσαν με μεγάλη προθυμία να κάνουν το ταμπλό βιβάν στις φωτογραφίσεις των ρούχων που της διάλεγε ο στυλίστας της, Fancy James.

Υποστηρικτές της στην Ουάσιγκτον, αναφέρει το ρεπορτάζ της αμερικανικής εφημερίδας, έλεγαν ότι είχε ουσία κάτω από το γκλάμουρ. Αυτό περίπου διατείνονταν και κυβερνητικοί που είχαν την ευκαιρία να συναναστραφούν μαζί της (έστω και λιγότερο από τον τραγουδιστή τον οποίο αποκαλούσε «σπουδαίο φίλο» της). Με όποια εκδοχή κι αν συμφωνεί κανείς, δύσκολα αμφιβάλλει ότι ήταν δικτυωμένη στο τραμπικό σύστημα, «με εξέχοντα ρόλο στην οικογένεια και την πολιτική της λειτουργία», όπως σημειώνει η ναυαρχίδα του Τύπου των ΗΠΑ.

Πάνω στη συγκεκριμένη παρατήρηση είχε βασίσει η ελληνική κυβέρνηση τις σχέσεις που εργάστηκε να αναπτύξει μαζί της. Η πρώην παρουσιάστρια του Fox News, και κάποτε αρραβωνιασμένη με τον γιο του πλανητάρχη (με τον οποίο είχαν από κοινού μια έπαυλη αξίας 9,7 εκατ. δολαρίων στη Φλόριντα), θα προσέφερε στην Αθήνα προνομιακή πρόσβαση στο Οβάλ Γραφείο, εκτιμούσαν.

Πλάνη

Αφού η διπλωματία της υπερδύναμης, τον καιρό του Τραμπ , είναι σαν να κάνεις μπίζνες στο ριάλιτι «The Apprentice», η ελληνική πρωτεύουσα έπρεπε να προσαρμοστεί, ώστε να αποκτήσει το πλεονέκτημα στην ταραγμένη ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η σκέψη δεν ακούγεται τελείως λάθος.

Εφόσον οι συνθήκες άλλαξαν, χρειαζόταν να πειραχτεί κι η προσέγγιση με την οποία θα υπερασπίζονταν οι κυβερνώντες τα εθνικά συμφέροντα. Βέβαια, ο συλλογισμός ήταν τουλάχιστον αφελής. Η απόλυσή της σε λάιβ μετάδοση έδειξε πόσο εύκολα απαρνιέται ο πρόεδρος όποιον θεωρεί βάρος – τόνισε δηλαδή, πόσο επιφανειακοί είναι οι δεσμοί του. Και κυρίως, ανέδειξε πόσο ευμετάβλητες είναι οι απόψεις του – όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά για τα πράγματα γενικώς.

Οι θαυμαστές της υπουργοί, ισχυρίζονταν πως μπορεί να κάνει τη δουλειά και στήριζαν το επιχείρημά τους με τον Κάθετο Διάδρομο . Είχαν δίκιο να επισημαίνουν ότι η αδυναμία της στις παγιέτες, τα μπουζούκια και τις ινσταγκραμικές πόζες δεν είναι το μείζον. Οντως, το πρόβλημα ήταν πως εκπροσωπούσε (επάξια, οφείλει να παραδεχθεί κανείς) την Αμερική που βάζει πρώτη ο Τραμπ: μια Αμερική που διαμορφώνει την παρουσία της στο διεθνές στερέωμα, ανάλογα με τα συναλλακτικά καπρίτσια αξιωματούχων της. Με αυτήν, οποιαδήποτε «βαθιά» σύνδεση είναι ευσεβής πόθος – αν όχι λογική πλάνη.